Ik kan er niets aan doen, maar er zijn twee soorten mensen waar ik ab-so-luut niet tegen kan:
- mensen die zich mooier voordoen dan ze zijn, en…
- mensen met dictatoriale trekjes.
Geheel toevallig vroeg iemand mij laatst tijdens een gesprek wat ik nu eigenlijk versta onder dat soort mensen. Tja, dan ben ik ook de beroerdste niet. Met alle plezier gaf ik hem daarom mijn definitie van beide categorieën. Komen ze:
De eerste groep valt wat mij betreft in de categorie zogenaamde ideale schoonzonen, oftewel acteurs die voortdurend mooi weer spelen, ook al regent het pijpenstelen in de rest van de wereld. Wie kent ze niet!?
Dit soort artiesten houdt anderen graag een belerend spiegeltje voor, zonder zelf ooit een blik in diezelfde spiegel te werpen. Dat zou namelijk te confronterend zijn en afbreuk doen aan hun ego. ‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’ komt in hun bijbeltje dan ook niet voor.
Om hun uitstraling van ideale schoonzoon zoveel mogelijk vorm te geven, omringen zij zich overigens het liefst met mensen die je alles wijs kan maken; mensen ook die maar niet door hebben of willen krijgen dat er vaak ook andere kanten aan verhalen zitten; verhalen waar de ideale schoonzoon dan weer ver van af wil blijven omdat ook die zijn imago ernstig zouden kunnen schaden.
“Het zijn inderdaad vaak de naïevelingen die erin stinken. De jaknikkers noem ik ze.”, sprak mijn gesprekspartner Willem enigszins tactloos, om vervolgens door te schakelen naar de tweede categorie: mensen met dictatoriale trekjes.
“Heb je het dan over idioten zoals Poetin of die communisten- en klimaatterroristenkliek van GroenLinks?”, was zijn vraag. Nu mag ik graag in het groot denken, maar in deze context wilde ik het liever op microniveau houden.
Om mijn antwoord aan de hand van wat voorbeelden op voorhand te verduidelijken, wees ik hem allereerst op de gemene deler die bepaalde beroepen en/of hobby’s in mijn voorbeelden met zich meedragen: macht, voortvloeiend uit de drang om het baasje te kunnen spelen over anderen en te verbloemen dat ze eigenlijk niet echt barsten van het zelfvertrouwen.
“Ik zit gelijk aan scheidsrechters te denken”, kwam er spontaan uit de mond van Willem. Daar kon ik even niets tegenin brengen, te meer omdat hij daarmee meteen een van mijn voorbeelden verklapte. Het gedrag van die voetbalkennis ontberende opperhaantjes op de velden en de gevolgen van hun ongebreidelde machtswellust zijn tenslotte de laatste weken nog maar weer eens duidelijk geworden, gezien de vele blunders. Dus ja, die hoorden er zeker bij.
“Bij lui die bij de politie werken krijg ik ook vaak het gevoel dat ze zich machtiger voelen dan Onze Lieve Heer”, ging Willem verder, waarmee hij ook meteen mijn volgende voorbeeld ongevraagd ter sprake bracht. Wederom had ik geen weerwoord. Zij hebben tenslotte inderdaad volledige macht over het gepeupel. Dat willen ze maar al te graag laten weten met hun kijk-mij-eens-zeker-van-mezelf-zijn-uitstraling. En wie het er niet mee eens is, moet gewoon zijn mond houden, geheel conform de regels van een dictatuur. Tegenspraak wordt niet geduld, want je zult eens moeten toegeven dat zo’n onderdaantje misschien wel gelijk heeft.
Maar ook daar bleef het volgens Willem niet bij, hetgeen meteen duidelijk maakte dat ook mijn laatste voorbeeld vroegtijdig door hem op tafel werd gegooid. “Wat mij betreft zijn er nog meer van die zelfverklaarde machtswellustelingen die het maar niet snappen”, vulde hij aan: “Managers.”
I rest my Cees, was het enige dat ik op dat moment in gedachte had. Willem vertelde tenslotte precies wat ik al jaren denk, namelijk dat dergelijke lieden over het algemeen onbewust met hun ontembare hang naar macht meer kapot maken dan hun omgeving lief is.
“Stel je toch eens voor dat die drie soorten in één mens vertegenwoordigd zouden zijn”, sprak Willem tot slot op zeer bezorgde toon. Nu geef ik mijn fantasie graag de vrije loop, maar die voorstelling laat ik toch maar liever aan mij voorbijgaan, schoot er in alle paniek door mijn hoofd. ’t Is tenslotte al erg genoeg gesteld met de wereld om ons heen. Zo’n nachtmerrie kunnen we er niet ook nog eens bij hebben. Daar wil ik dan ook beslist niet aan denken. Dat liet ik Willem dan ook acuut weten.
Nee, ik houd mij liever vast aan échte en bovenal eerlijke mensen om mij heen. Machtswellustige flapdrollen en jaknikkers lopen er al genoeg rond in deze wereld! Toch? Of trap ik nu op heel veel zere teentjes? Een ding is wat die teentjes betreft voor mij dan weer zeker: wie de schoen past …zou eens wat lef – en daarmee kracht – moeten tonen! Met kracht kom je namelijk verder dan met macht. Een aanrader voor iedereen!