Nu officieel vaststaat dat ik een onvervalste autist ben, leek het me een aardige uitdaging om te onderzoeken hoe het toch komt dat de wereld en ik elkaar (al jaren) niet begrijpen. Op zich geen gekke gedachte. Ik zou er namelijk veel voor over hebben om mijn vriendenkring – die vooralsnog uit nul personen bestaat – eindelijk eens te verdubbelen. Dit onderzoek zou mij daarbij kunnen helpen.

 

Om een bevredigend antwoord te vinden op mijn onderzoeksvraag, moest ik mij natuurlijk wel eerst verdiepen in twee voor mijn analyse onontbeerlijke begrippen, te weten neurotypisch en neurodivergent.

 

Voor wie onbekend is met deze dure woorden: bij neurotypische mensen wordt de neurologische ontwikkeling gezien als zijnde normaal en aangepast. Bij neurodivergente mensen daarentegen is er sprake van een afwijking. Aldus Wikipedia!

 

Redenerend vanuit de wetenschap dat ik – net als elke andere autist – volgens Wikipedia dus een afwijking heb, terwijl de rest van de wereld klaarblijkelijk normaal is, startte ik mijn onderzoek. Omdat ik ook niet de lulligste wilde zijn, besloot ik eerst kritisch naar mezelf te kijken. Waar liep ik tegenaan, als het ging om die voor mij grote, boze doch normale buitenwereld?

 

Binnen de kortste keren had ik het euvel, mijn euvel, boven water: ik had vreselijk veel moeite met het interpreteren van tegenstrijdigheden. Zij belemmerden dat ik over alledaagse gebeurtenissen logisch kon nadenken, laat staan dat ik dergelijke zaken, en daarmee de ‘normale’ mensen, kon begrijpen. Keer op keer liep ik dan ook vast omdat ik als gevolg van dat alles elke vorm van mijn logica in rook op zag gaan.

 

Ter illustratie geef ik graag een paar voorbeelden van dergelijke verwarrende tegenstrijdigheden, waarmee ik overigens meteen een eerste poging onderneem om de ‘normalen’ te laten zien hoe het er in mijn afwijkende brein aan toe gaat. Uiteraard met als doel om alvast enig begrip voor ons ‘afwijkenden’ te kweken.

 

Mijn eerste voorbeeld gaat over het gevecht dat heel veel ‘normalen’ zijn aangegaan met milieuvervuilers. De beschermheiligen van het goede zetten alles op alles om de biodiversiteit te bewaken. Dat allemaal met het doel om de natuur te beschermen en onder andere de dieren in de natuur dat leven te geven dat ze verdienen. Kortom, een prachtig initiatief dat het vechten meer dan waard is.

 

Tot zover klinkt het allemaal logisch. Zelfs voor mij. Maar vanaf daar raak ik ook meteen de weg kwijt. Dat heeft dan weer te maken met de middelen die ze voor datzelfde doel zoal gebruiken, namelijk: windmolens

 

Inderdaad, die windmolens die jaarlijks goed zijn voor minimaal 50.000 dode vogels (alleen al in ons land!). Windmolens ook, die steeds vaker zorgen dat het zeeleven volkomen verstoord raakt. De dood aangespoelde en verdwaalde walvissen, dolfijnen en zeeschildpadden zijn daar een goed voorbeeld van.

 

Op een of andere manier heb ik dan weer de pech dat mijn afwijking er voor zorgt dat ik maar niet kan begrijpen dat er mensen bestaan die met het grootste gemak jaarlijks(!) zo’n grote groep dieren opofferen om… onze natuur te beschermen.

 

Een ander voorbeeld heeft te maken met hoofddoekjes. Nog maar een paar jaar geleden werden Iraanse vrouwen als heldinnen beschouwd omdat zij de moed hadden om tegen een barbaarse ideologie in te gaan door hun hoofddoek in de islamitische uitverkoop te doen, omdat die hoofddoeken een symbool van vrouwenonderdrukking waren.

 

Zelfs onze toenmalige minister van Justitie en Veiligheid betuigde – net als heel veel andere vrouwen – haar solidariteit met de slachtoffers in Iran door middel van een statement: ze knipte een stuk(je) van haar haar af. Dus ook hier weer een prachtig initiatief. Maar ook hier raakte ik vanaf dat moment het spoor bijster, want toen er vervolgens in ons land een politieke clown nog maar eens benadrukte dat alle hoofddoekjes de wereld uit moesten omdat ze een symbool van onderdrukking waren, was iedereen geschokt. Want ineens was diezelfde onderdrukking een vorm van cultuur. En ja, daar moet je dan weer van afblijven.

 

Weer gooide mijn afwijking roet in het eten. Ik kon de tegenstrijdige redenering wederom niet volgen. Onderdrukking versus cultuur. Weer kreeg mijn logica een opdonder. Het was net zoiets als roepen dat het winkeliers was toegestaan om vuurwerk te verkopen, om vervolgens tegen de kopers daarvan te zeggen dat ze het niet mochten aansteken maar bij het oud vuil moesten zetten. Ik zou daar met mijn afwijking niet bij kunnen. Maar ja, ik ben dan ook niet normaal.

 

Zo kan ik echt een enorme lijst maken van tegenstrijdigheden die voor een autist zoals ik niet te bevatten zijn en tot onbegrip leiden. Nou vooruit, nog eentje dan.

 

Als er iets is dat we willen, dan is het wel het prestigieuze Eurovisie Songfestival winnen. Tja, en hoe maak je daarop de beste kans? Door de beste artiest(en) te sturen die we hebben. Althans, dat zou mijn autist-logische redenering zijn. Maar wat gebeurt er vervolgens in 2024? Men (lees: de ‘normalen’) stuurt iemand met een beperking waarvoor nog geen diagnose is uitgevonden. Weg kansen op de hoofdprijs. Gooi het maar in mijn autistische pet.

 

Hoe dan ook, na eerst mezelf onder de loep te hebben genomen en bovengenoemde voorbeelden nog eens te hebben bestudeerd, besloot ik om maar niet verder te gaan met mijn onderzoek. Het was me toch allemaal te verwarrend, waardoor er bij mij alleen maar nóg meer onbegrip de kop opstak voor alles dat ‘normaal’ is. Maar al die voorbeelden leverden mij ook een vraag op die me sinds dat moment niet meer loslaat; een vraag waarvan ik vrees dat ie alleen maar prangender wordt naarmate de tijd verstrijkt, namelijk:

 

Wie heeft er hier nu echt een afwijking?

 

Misschien dat Wikipedia ook daar ooit nog eens een antwoord op geeft. Ik denk echter dat deze autist het antwoord nu al kan geven.