Er schijnt in ons ‘gave landje’ paniek te zijn over het feit dat er minder kinderen worden geboren. Volgens demograaf Jan Latten heeft die terugloop te maken met veel schrijnende, persoonlijke verhalen die achter jongeren schuilgaan.

 

Niet dat ze geen kinderen meer willen, in tegendeel, maar ze worden in hun kinderwens gehinderd door bijvoorbeeld het gebrek aan woningen. En als ze eenmaal een woning hebben, zit volgens Latten de kans erin dat ze weer scheiden. Tja, zo lust ik er ook nog wel eentje.

 

Het gevolg is volgens de demograaf dat er ook geen kleinkinderen komen. “Wie is er dan nog om je te knuffelen?”, vraagt de onderzoeker zich onder andere af. Kortom, ellende op ellende.

 

Maar… zoals Johan Cruijff ooit al sprak, heeft ieder nadeel ook een voordeel. In dit geval héél véél voordelen. Ik zet ze graag even op een rijtje. Daarbij neem ik als uitgangspunt voor het gemak de situatie die ontstaat over vijftien à zestien jaar, en die in ieder geval zo’n dertig jaar – liefst langer – zal duren als er vanaf nu geen kinderen meer bij komen. Daar gaat ie:

 

  • Veel minder onopgevoede pubers die in het weekend de behoefte voelen om zich helemaal lam te zuipen (en te snuiven) om vervolgens om vier uur ’s nachts buiten al schreeuwend duidelijk te maken dat ze schijt aan alles en iedereen hebben;

 

  • Veel minder lafhartige eencelligen die zich al schuilend achter hun capuchonnetjes geroepen voelen om anderen hun plezier te ontnemen tijdens een voetbalwedstrijd;

 

  • Veel minder idioten die dankzij hun drugsgebruik van voren niet meer weten dat ze van achteren ook nog leven. Inderdaad, het soort dat maakt dat de wachtlijsten van de geestelijke gezondheidszorg alleen maar nóg langer worden omdat hun toch al bekaaide hersentjes het allemaal uiteindelijk niet meer kunnen bolwerken;

 

  • Veel minder egotrippertjes die hun mannelijkheid menen te moeten ventileren middels hun auto waarvan het geluid van de uitlaat niet onder doet voor de geluiden waarmee de inwoners van Oekraïne dagelijks om de oren worden geslagen;

 

  • Veel minder mafketels die op oudejaarsavond rellen schoppen en het leven van hulpverleners zuur maken;

 

  • Veel minder curlingouders die op voorhand alle obstakels van en voor hun kwetsbare kind uit de weg bezemen en daarmee elke vorm van weerstand bij datzelfde kind de kop indrukken waardoor het later in het leven nog moeilijker wordt voor zo’n ettertje om met tegenslag om te gaan;

 

  • Veel minder kindertjes die volledig in paniek raken en denken dat de wereld ophoudt met bestaan zodra hun mobieltje even niet doet wat zij willen;

 

  • Duizenden kilo’s minder plastic- en papierafval en drugsgerelateerde wegwerptroep per maand in de straten en rondom scholen.

 

Als niet meer geknuffeld worden de prijs is die ik moet betalen voor het hebben van minder kinderen, dan teken ik met alle plezier bij het kruisje. Liefst vandaag nog!

 

Cees Phielix