Ik ‘deed’ het met Vera Pauw
Omdat je maar nooit weet wat de toekomst je brengen zal, vind ik dat ik nu maar eens schoon schip moet maken met mijn verleden. Het hoge woord moet er dan ook maar eens uit: ook ik heb het gedaan! #ikookdus. En dan ook nog met niet zo maar iemand. Nee, ik deed het met Vera Pauw, voormalig international én bondscoach van het Nederlands en Zuid-Afrikaans dameselftal. Inderdaad, die Vera.
Ik weet het nog goed. Het was op een bloedhete zomerse dag in Zeist. ’s Avonds rond een uur of half zeven ging de telefoon. Het was wijlen Jan van Zanten, de succesvolle trainer van het destijds beroemde dameselftal van het Zeister SV. Saestum. ‘Of ik hem uit de brand kon helpen’.
Omdat ik deze – in mijn ogen – mede-grondlegger van het huidige damesvoetbal nooit wat kon weigeren omdat hij niet alleen een ver familielid van me was, maar ook nog zo heerlijk plat-Zeisters praatte, sprong ik onmiddellijk in mijn auto.
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming, stond Jan vol ongeduld op me te wachten. Hoewel ik toch echt de redder in nood was, en me daar dus ook naar diende te gedragen, voelde ik me als een kind in een snoepwinkel, waarbij Vera die grote, opvallende, meerkleurige toverbal was die in de etalage lag. Het liefst had ik gehad dat Jan me nog even in mijn arm had geknepen, zodat ik zeker wist dat het geen droom was. Daar was echter geen tijd voor. In de verte stond de toen ook al beroemde Vera namelijk al verwachtingsvol op mij te wachten.
Natuurlijk hadden we elkaar wel eens gesproken. We kwamen elkaar tenslotte geregeld tegen bij SV. Saestum, waar ik niet alleen keeper was van het veteranenelftal, maar ook onder de naam CéPé wekelijks een column schreef in het clubblad. Dat het echter zó close tussen ons zou worden, nee, dat had ik nooit durven dromen.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het bij deze ene keer gebleven is. Of ik er spijt van heb? Ab-so-luut niet! Welke kerel kan tenslotte zeggen dat ie ooit door afwezigheid van de vaste keepster tijdens een oefenwedstrijd als redder in de nood onder de lat heeft gestaan bij dat destijds beroemde dameselftal, waarvan Vera de aanvoerster was!? Ik dus. En het leuke is: we wonnen ook nog! Uiteraard!