The A-Team

Toen ik vanmorgen de krant onder ogen kreeg, werd ik al snel overvallen door een zeer ernstig mate van nostalgie. De trigger voor dat onbehaaglijke gevoel was een artikel met de kop: ‘Glarissa (18) is blind en werd door groep jongeren belaagd in trein‘

Voordat ik er erg in had, bracht het artikel mij veertig jaar terug in de tijd en zat ik met mijn gedachten bij de hitserie The A-Team, waarin Hannibal Smith, BA Barracus, Templeton ‘Face’ Peck en Murdock alles bestreden dat met onrecht en hufterigheid te maken had. En dat allemaal op verzoek van wanhopige slachtoffers die van de politie niets hoefden te verwachten. Nu is dat laatste natuurlijk niet iets wat alleen toen speelde, want ook in deze tijd kun je het wel op je buik schrijven als je ze nodig hebt, maar dat terzijde. Belangrijk in de serie was in ieder geval dat aan het eind van elke aflevering de slechteriken altijd met de staart tussen hun benen afdropen.

Plotseling ging mijn fantasie met mij aan de haal. Ineens zag ik voor me hoe de leden van het A-team de hufters uit die trein een enorm pak slaag gaven, waarna de lafaards al bloedend en huilend het hazenpad kozen, in de hoop onderweg een wijkagent tegen te komen die ze op een vaderlijke manier zou omarmen en voortaan niet meer zou betitelen als tuig maar als boefjes. Het woord boefjes verzacht nu eenmaal veel, dus ook de ellende die die klojo’s aanrichten, waarmee volgens mij meteen bewezen is dat het wel een politieagent moet zijn geweest die het begrip ‘eufemisme‘ heeft uitgevonden.

Maar mijn fantasie ging nog verder. Wat als…, begon ik mij af te vragen, wat als er een wederopstanding zou komen van het A-Team? Wat als al die idioten van tegenwoordig weer eens ouderwets op hun plek gezet zouden worden? Meteen besefte ik dat het een gevaarlijke gedachte was, want stel je voor dat de GroenLinkse milieuterroristen annex communisten of de volledige controle over het maatschappelijk leven en de sociale en culturele organisaties wensende PvdA’ers er lucht van zouden krijgen. Om nog maar te zwijgen over de met het sprookjespark De Efteling gelijkenis vertonende D66. Voordat ik het wist, zou ik als straf met een vorm van democratie – hun democratie – om mijn oren geslagen worden waar die dikkop in Noord-Korea nog jaloers op zou zijn. En laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal gezien waartoe deze politieke stromingen in staat zijn. De oproep van PvdA-mislukkeling Timmermans om bepaalde mensen op wat voor manier dan ook te bestrijden, zegt genoeg. We hebben 22 jaar geleden gezien wat dergelijke demonisering voor gevolgen kan hebben.

Er speelde overigens bij een eventuele wederopstanding ook nog een andere vraag een rol: waar zou je de leden vandaan moeten halen? Daarbij komt dat je dan natuurlijk mensen moest hebben waarop je onderling volledig kon vertrouwen. Tevens zou een behoorlijke portie lef én het liefst een militaire achtergrond (commando’s of zo) ook een pré zijn. Zie daarom maar eens vier gelijkgestemden bij elkaar te halen. Oké, zelf zou ik me wel kunnen schikken in de rol van Hannibal, maar dan zonder sigaar. Dat zou in ieder geval al een kwart minder zoeken zijn.

Hoe dan ook, als er al zoiets als een nieuw A-Team van de grond zou moeten komen, dan zou dat in alle stilte moeten plaatsvinden. Op zich al een hele klus. Een vacature in de krant zetten, zou meteen de plannen verraden. Geen optie derhalve. Heel even speelde nog de gedachte om zo’n oproep in deze column te verstoppen, maar ook dat zou de deugpolitie van woke- doch verrot Nederland al snel doorhebben. Zeker als ze zagen dat het contactformulier op deze site geduldig en ongestoord wachtte op aanmeldingen. Dus nee, ik moest mijn fantasie helaas laten voor wat ze was, en al helemaal niet naar mijn contactformulier verwijzen voor eventuele aanmeldingen. Voor je het weet heb je een aanklacht aan je broek voor aanzetten tot geweld, ook al is het in dit geval meer dan gewenst. Ik heb in ieder geval wel kunnen en mogen zeggen wat ik ervan vind, namelijk dat het tijd wordt voor een nieuw A-Team. Maar een oproep plaatsen via deze column…? Nee, daar brand ik mijn vingers niet aan.

Zo, dan ga ik nu eerst eens controleren of mijn contactformulier eigenlijk wel werkt. Je weet maar nooit wie de behoefte voelt om je een berichtje te sturen; mensen met dankbare herinneringen en fantasieën over bepaalde hitseries uit het verleden, bijvoorbeeld.