Als het aan D66’er Hüla Kat ligt, moeten mensen met problematische schulden daar binnen drie jaar volledig van verlost zijn en met een schone lei kunnen beginnen. Volgens het Kamerlid is de samenleving beter af als er wordt gezorgd voor mensen die tussen wal en schip geraken.
Kat vergeet echter eerst even het kaf van het koren te scheiden. Zou zij dat wel doen, dan zou zij namelijk kunnen zien dat de door haar geschetste problematiek toch echt iets genuanceerder ligt; dat er bij een aantal schuldenaren meer dan voldoende aanleiding is om wantrouwen te hebben, en ja, om ze zelfs te kleineren en keihard aan te pakken.
Ik heb het dan over bijvoorbeeld de mensen die op voorhand alles en iedereen de schuld geven van hun armoedige financiële leventje, zonder eerst even naar hun eigen (koop)gedrag te kijken. Ik heb ze van dichtbij meegemaakt. Televisies van anderhalve meter breed en een meter hoog aan de muur, op afbetaling gekocht bij Wehkamp, waarbij voor het gemak even is vergeten wat de ware betekenis is van het woord afbetalen. De modernste mobieltjes met een bijpassend schandalig duur (internet)abonnement waar ik thuis niet mee aan zou durven komen. Boodschappentassen vol onnodige vreterij (uiteraard van AH i.p.v. bijvoorbeeld de Aldi). Over het uitgegeven godsvermogen aan wekelijkse rookwaren spreek ik dan nog maar niet.
Ik heb het dan ook over schuldenaren die ondanks het feit dat ze volgens eigen zeggen geen nagel hebben om aan hun kont te krabben, zonder blikken of blozen een dure Chihuahua aanschaffen, zonder er ook maar een seconde bij stil te staan wat zo’n kuttenlikkertje (en modeverschijnsel) op jaarbasis kost. Om nog maar niet te praten over vreet- en bijtgrage Pitbulls e.d.
Ook maar enig greintje verantwoordelijkheidsgevoel lijkt niet aanwezig, laat staan dat ze verantwoordelijkheid durven te pakken, terwijl ze onder het mom van ‘van een kale kip kun je niet plukken’ hardwerkende ondernemers opzadelen met onbetaalde rekeningen (hetgeen dan weer ernstige financiële gevolgen heeft voor menige eenmanszaak). Ze kopen alles wat los en vast zit. Zoals zo’n figuur ooit zonder enig schaamtegevoel tegen mij zei: ‘Dan heb je het maar.’, hetgeen nog maar weer eens de bevestiging is dat enig misplaatst gevoel voor materialisme dat soort gasten niet vreemd is. En zichzelf maar afvragen waarom hun financiële toekomstplaatje er zo belabberd uitziet, zonder naar zichzelf te kijken.
Natuurlijk is het makkelijk om de schuld bij anderen te leggen. En ja, ik weet dat er bewindvoerders zijn die totaal niet deugen (ik heb ze zelf vanuit mijn functie destijds met succes bij de rechtbank klein weten te krijgen). Maar mag dat een vrijbrief zijn om je verantwoordelijkheid uit de weg te gaan? Zelfs een (niet door moderne ouders opgevoed) kind weet dat, wanneer je twee euro in je zak hebt, je er geen drie kan uitgeven. Door bovengenoemde mislukkelingen nu ook nog eens te gaan pamperen, zoals Kat dat voor ogen heeft, help je niemand. Niet de schuldenaar, niet de schuldeiser, maar ook de belastingbetalers niet die voor elke schuldenaar jaarlijks € 50.000(!) moeten ophoesten.
Laten we de mensen helpen die buiten hun schuld om in de financiële problemen zijn gekomen – of nog gaan komen, zoals alle huidige werkloze 60-plussers die geen schijn van kans meer maken op de arbeidsmarkt en binnen nu en zeven jaar de schuldsanering tegemoet gaan. Mensen ook, die hun verantwoordelijkheid willen pakken en offers willen en durven brengen, mensen met karakter in hun lijf, evenals bijstandsmoeders en -vaders die als gevolg van overmacht hun kinderen geen fatsoenlijk leven kunnen geven. Hetzelfde geldt voor mensen die door ziekte o.i.d. alles kwijt zijn geraakt. Die zou ik met alle plezier willen helpen. Met hart en ziel. Gratis en voor niets. Maar die anderen… aanpakken! Keihard.