Als er iets is waar ik een bloedhekel aan heb, dan is het wel dat ik in de maling genomen word. Ik houd er nu eenmaal niet van dat er op wat voor gebied dan ook een verkeerde voorstelling van zaken gegeven wordt. In dat soort gevallen heb je het bij mij voor de rest van je leven verbruid.
Tegelijkertijd verwondert het mij geregeld dat er toch nog zoveel mensen zijn die zich met het grootste gemak in de maling laten nemen, en dat dan ook nog terwijl ze er met hun neus bovenop zitten.
Waakzaam als ik ben, zorg ik er al jaren voor dat dát mij nooit zal overkomen. En met succes, mag ik wel zeggen. Althans, tot afgelopen week. Toen was ook ik, en met mij mijn vrouw, aan de beurt.
In een tijdspanne van nog geen twee uur, zijn we van begin tot het einde compleet op het verkeerde been gezet door iemand waarvan wij nooit eerder gehoord hadden, maar die naar later bleek zijn onnavolgbare sporen al ruimschoots verdiend had. We hadden dus gewaarschuwd kunnen zijn.
De gevolgen bleven uiteraard niet uit. Bij mij uitte zich dat bijvoorbeeld meteen in een onrustige nacht, gevolgd door een dag die net als de nacht volledig in het teken stond van de vraag hoe het in godsnaam mogelijk was dat we zo in de maling genomen waren. Ik heb nu eenmaal de enorme drang om alles te kunnen verklaren. Iets wat mij in dit geval overduidelijk niet lukte.
Inmiddels zijn we een paar dagen verder. De hoe-vraag is nog altijd in volle kracht aanwezig, ook al zal het antwoord daarop nooit komen. Gek genoeg heb ik er ondanks alles een goed gevoel aan overgehouden. Zeg maar gerust een héél goed gevoel, want…
…ik ben nog nooit op zo’n enorm leuke, fascinerende en onverklaarbare wijze op het verkeerde been gezet!
Dank je wel, Christian Farla. Tot volgend jaar!
